Two shades of silence

இரு மௌனங்கள்

கையில் இருந்த ரசீது
மடிப்பில் தேய்ந்து
மை வடிந்து
படிக்க முடியாமல் போகும்
காகிதத்தைப் போல

படித்து முடித்த புத்தகம்
அலமாரியில்
தூசு படிந்து
பக்கங்கள் மஞ்சளாகி
காத்திருப்பதைப் போல

இறுக்கிப் பிடித்து வாங்கிய
தங்கக் காசு
சட்டைப் பையின்
ஓட்டையில் நழுவி
தொலைந்து போவதைப் போல

பல்லாயிரம் முறை மகரந்தம் சுமந்து
சேர்த்த தேன்
கூடு உடைந்து
மண்ணில் சொட்டி
காய்ந்து போவதைப் போல

பஞ்சால் கூட்டிற்கு வெள்ளையடித்து
மனை புகுந்து
கலந்து அடைகாத்து
கீழே விழுந்து
உடைந்து போகும் முட்டையைப் போல

விடுதியில் தள்ளப்பட்ட குழந்தை
பள்ளியில்
நண்பர்களை அவர்கள் பெற்றோர்
இறக்கிவிட்டு செல்வதை
பார்த்து வலியை விழுங்கிக் கொள்வதை போல

நானும் உணர்ந்தேன்
பழகி நெருக்கமாகி
"என்றுமே துணையாக இருந்துவிடு"
என்ற கேள்விக்கு
முதலில் மௌனித்து பிறகு
"எனக்கு அப்படி தோன்றவில்லை"
என்று அவள் சொல்லியபோது !

---

I offered, and she declined. The days that followed held many silences between us. We had one brief conversation about why she felt I was not her type. I could not accept the outcome, but I respected her decision and the effort she made to explain it.

I asked myself: "I cared for this person deeply and loved her with all my heart. Why did she not accept me?" I thought: "If only she understood me, or knew how much I loved her, she would have." I did not pursue her or raise the matter again. I understood that I was refusing a fact: whatever I did or explained, she would not feel that way about me. That was hard to accept.

I always knew that no one is obliged to accept love, because love is not a transaction. In the middle of pain, that knowledge is much harder to feel than to state.

So the right question is not "Why did she not accept me?" It is this: "The imagined future will not happen, and she will not return what I offered. Does the act of loving her and caring for her still have value?"

The question was difficult, so I looked at it from a different angle.

I love to write verse. I spent several days finding the right words, the right images, the right analogies. I edited the poem many times. I sent it to one person. It did not reach them. Has the verse lost its value?

I sent the same poem to a friend. He understood it. He said, "Careful — this one is deep." Has the verse now found its value?

Neither. The value does not sit in the reader's recognition. It sits in the work I put into the poem. Some readers see it. That seeing does not create the value — it only meets it. A poem meets each reader where they are. That is not a failing.

After many days of grief, I can finally write this down, and I needed the clarity.

The shades of silence continue. In her silence, friendship. In mine, love.